Skarga do Prezesa UKE na portal z opiniami, który ignoruje zgłoszenie

Od 6 listopada 2026 roku. Ustawa z 4 września 2026 roku o zmianie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw ukazała się w Dzienniku Ustaw 6 października 2026 roku jako poz. 1296, a jej art. 8 stanowi, że wchodzi w życie po upływie 30 dni od ogłoszenia. To ta sama ustawa, która przez rok krążyła w mediach jako druk sejmowy 2694, a wcześniej jako projekt zawetowany w styczniu 2026 roku.

Ustawa robi trzy rzeczy ważne dla firmy, która walczy z opinią w internecie. Wyznacza Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na koordynatora do spraw usług cyfrowych (nowy art. 15b). Uchyla rozdział 3 dotychczasowej ustawy, czyli art. 12 do 15, w tym art. 14, na który powołuje się większość wzorów wezwania do usunięcia opinii. I wprowadza skargę na dostawcę usług pośrednich, czyli między innymi na serwis z opiniami (art. 22zh).

Do 5 listopada 2026 roku Polska formalnie nie ma koordynatora. Komisja Europejska skierowała z tego powodu sprawę do Trybunału Sprawiedliwości UE w maju 2025 roku. Dlatego przez ponad dwa i pół roku stosowania aktu o usługach cyfrowych polska firma nie miała krajowego urzędu, do którego mogłaby poskarżyć się na portal.

Skargę może wnieść usługobiorca oraz podmiot, o którym mowa w art. 53 aktu o usługach cyfrowych. Usługobiorcą w rozumieniu rozporządzenia jest każda osoba fizyczna lub prawna, która korzysta z usługi pośredniej, także po to, żeby zamieścić albo zgłosić informację. Firma, która ma w serwisie swój profil albo zgłosiła przez jego formularz opinię o sobie, mieści się w tej definicji.

Skarga jest na dostawcę usług pośrednich. W praktyce opinii o firmach chodzi o dostawcę usługi hostingu i platformę internetową, czyli portal z opiniami o pracodawcach, mapę z wizytówkami, serwis rezerwacyjny, marketplace albo katalog firm. Przedmiotem skargi jest zarzucane naruszenie obowiązków z rozporządzenia. Nie wystarczy napisać, że opinia jest krzywdząca. Trzeba wskazać, którego obowiązku serwis nie wypełnił.

Właściwość dzieli art. 15a ustawy. Naruszenia obowiązków platform handlowych z sekcji 4 rozdziału III rozporządzenia oraz inne naruszenia godzące w interesy konsumentów prowadzi Prezes UOKiK. Platformy udostępniania wideo, poza sprawami handlowymi, należą do Przewodniczącego KRRiT. Wszystko inne, w tym typowy portal z opiniami o pracodawcach, prowadzi Prezes UKE. Skargę i tak kierujesz do koordynatora, a on ją przekazuje dalej.

Art. 22zh ust. 2 wymienia sześć elementów skargi. Brak któregoś z nich to najprostszy powód, żeby sprawa utknęła na wezwaniu do uzupełnienia, więc warto je potraktować jak listę kontrolną.

Do skargi dołącza się dokumenty albo ich kopie, które mogą być dowodem naruszenia, w szczególności materiały, zrzuty ekranu i nagrania (art. 22zh ust. 3). W sprawie opinii najważniejsze są trzy rzeczy: zrzut ekranu wpisu razem z adresem URL i datą, kopia zgłoszenia wysłanego przez formularz serwisu oraz dowód tego, co serwis z nim zrobił. Tym dowodem bywa automatyczne potwierdzenie, odpowiedź bez informacji o możliwości odwołania albo zrzut skrzynki pokazujący, że przez kilka tygodni nie przyszło nic.

Skargę składa się na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej. Ustawa nie wskazuje jednego kanału, więc najpewniej użyć elektronicznej skrzynki podawczej urzędu albo formularza, jeśli UKE udostępni go na swojej stronie. Jeśli część dokumentów jest po angielsku, na przykład korespondencja z serwisem z siedzibą w Irlandii, koordynator może zażądać tłumaczenia na język polski (ust. 5).

Skarga wygrywa wtedy, gdy wskazuje konkretny, sprawdzalny obowiązek. Przy opiniach o firmach najczęściej chodzi o art. 16 rozporządzenia, który dotyczy wszystkich dostawców hostingu niezależnie od wielkości. Serwis musi mieć łatwo dostępny, elektroniczny mechanizm zgłaszania nielegalnych treści (ust. 1), musi potwierdzić odbiór zgłoszenia, jeśli podałeś adres e-mail (ust. 4), rozpatrzyć je w odpowiednim czasie, starannie i obiektywnie (ust. 6) oraz bez zbędnej zwłoki powiadomić Cię o decyzji i o możliwościach odwołania (ust. 5).

Drugi zestaw to art. 20, czyli wewnętrzny system rozpatrywania skarg na decyzje platformy. Tu jest ważne zastrzeżenie: art. 19 wyłącza ten obowiązek wobec platform będących mikro albo małymi przedsiębiorstwami. Bardzo duże platformy, takie jak Mapy Google, Facebook czy Booking.com, mają ten obowiązek zawsze. Niewielki polski portal z opiniami może go nie mieć, ale nadal musi przyjąć i rozpatrzyć Twoje zgłoszenie.

Czego zarzucić się nie da: tego, że serwis po rozpatrzeniu zgłoszenia uznał opinię za dopuszczalną krytykę. To spór o ocenę treści, a nie o procedurę. Urząd może stwierdzić naruszenie, nakazać jego zaprzestanie i usunięcie skutków, a w ostateczności nakazać uniemożliwienie dostępu do treści naruszającej rozporządzenie (art. 22zy). Nie zastępuje jednak sądu w sprawie o zniesławienie.

Koordynator, który dostaje skargę na serwis z siedzibą w innym państwie członkowskim, przekazuje ją koordynatorowi tego państwa i informuje o tym skarżącego (art. 22zh ust. 4). Wynika to z art. 53 aktu o usługach cyfrowych: nadzór nad dostawcą sprawuje państwo jego głównej siedziby w Unii, a nad bardzo dużymi platformami w zakresie obowiązków systemowych także Komisja Europejska.

W praktyce oznacza to, że skarga na odmowę usunięcia opinii z wizytówki w Mapach Google albo z Facebooka pójdzie do Irlandii, a skarga na Booking.com do Holandii. Skarga na polski portal z opiniami o pracodawcach, taki jak GoWork z siedzibą w Warszawie, zostaje u Prezesa UKE. Właśnie przy polskich serwisach nowa droga zmienia najwięcej, bo dotąd nie było nad nimi krajowego nadzoru w zakresie DSA. Szczegóły zgłaszania opinii w poszczególnych serwisach opisujemy na stronach o usuwaniu opinii z GoWork i usuwaniu opinii z Google.

Postępowanie przed właściwym organem ma dwa etapy. Postępowanie wyjaśniające, wszczynane postanowieniem, ma ustalić, czy w ogóle doszło do naruszenia, i nie może trwać dłużej niż 4 miesiące, a w sprawach szczególnie skomplikowanych 5 miesięcy (art. 22zj). Potem organ może wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie naruszenia, w którym stroną jest serwis (art. 22zk), i przeprowadzić u niego kontrolę.

Jeśli naruszenie się potwierdzi, organ wydaje decyzję nakazującą jego zaprzestanie i wskazuje środki usunięcia skutków, na przykład oświadczenie serwisu albo publikację decyzji na jego koszt. Kara pieniężna za naruszenie obowiązków z art. 16 i 17 rozporządzenia może sięgnąć 6 procent światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego. Na tym polega realna siła skargi: nie usuwa opinii z dnia na dzień, ale zmienia rachunek serwisu, który dotąd mógł zgłoszenia ignorować bez żadnych konsekwencji.

Ta sama ustawa porządkuje też drogę sądową. O roszczeniach usługobiorców wobec serwisu za naruszenie obowiązków z rozporządzenia (art. 54 DSA) orzeka sąd okręgowy, a prawomocna decyzja organu stwierdzająca naruszenie wiąże sąd w sprawie o odszkodowanie (art. 22zzi i 22zzj). Szerzej o tej drodze piszemy na stronie o pozwie przeciwko GoWork.

Nadal nie ma szybkiej urzędowej ścieżki usuwania zniesławiających opinii. Drugi projekt wdrażający, druk 2693, który ma wprowadzić administracyjny nakaz wobec treści nielegalnych, po drugim czytaniu we wrześniu 2026 roku wrócił do komisji i nie został uchwalony. Zamknięty katalog przestępstw w tym projekcie nie obejmuje zresztą art. 212 ani art. 216 Kodeksu karnego, czyli zniesławienia i zniewagi.

Dlatego skarga do Prezesa UKE jest narzędziem nacisku na serwis, który nie trzyma się procedury, a nie sposobem na każdą złą opinię. Najwięcej da w połączeniu z porządnie napisanym zgłoszeniem, które pozwala stwierdzić bezprawność bez szczegółowej analizy prawnej. Wszystkie etapy, od zgłoszenia po sąd, zebraliśmy na stronie o usuwaniu opinii o firmie.

Jest też rzecz, na którą żaden urząd nie ma wpływu: to, co kandydat zobaczy obok spornej opinii. Firma, która ma przejęty profil pracodawcy, odpowiada na opinie pod własnym nazwiskiem i pokazuje aktualne zdjęcia, benefity i proces rekrutacji, przestaje być bezbronna wobec jednego wpisu. Na uSzefa odpowiadanie na opinie jest bez limitu w każdym planie, a plan Start kosztuje 199 zł netto miesięcznie. Ceny i zakres planów są na stronie cennik.