Usuwanie opinii z GoWork: jak usunąć opinię o firmie i ile to kosztuje

Firmy przenoszą tu odruchy z map i się rozczarowują. Różnica jest realna i wynika z tego, czego dotyczy treść.

Opinia w Mapach Google to relacja klienta o zakupie albo usłudze, więc obudowana jest reżimem ochrony konsumenta. Opinia na portalu pracowniczym to relacja o zatrudnieniu. Były pracownik nie jest konsumentem wobec pracodawcy, a jego wpis nie jest opinią o produkcie. To ma konkretną konsekwencję prawną: przepisy o fałszywych opiniach konsumenckich, dodane do ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym od 1 stycznia 2023 w wykonaniu dyrektywy (UE) 2019/2161, po prostu tu nie sięgają. Ta ustawa chroni konsumentów, a roszczenia cywilne przyznaje konsumentowi (art. 12 ust. 1), nie poszkodowanej firmie. Powoływanie się na nią wobec portalu pracowniczego to błąd, który zdarza się nawet w pismach przygotowanych odpłatnie.

Druga różnica jest praktyczna. Google publikuje politykę treści z zamkniętą listą kategorii, w tym kategorią konfliktu interesów, która wprost obejmuje aktualnych i byłych pracowników oraz konkurencję w branży. Portal pracowniczy z założenia zbiera głosy pracowników, więc analogicznego zakazu mieć nie może. Zostają mu kryteria węższe: obelgi, groźby, dane osobowe, treści nie na temat, spam i podszywanie się. Dlatego argument, że autor był u nas zatrudniony i jest stronniczy, bywa skuteczny w Google, a tutaj nie działa nigdy.

Trzecia różnica dotyczy słownictwa, a przez nie oczekiwań. GoWork nie posługuje się pojęciem usunięcia opinii, tylko archiwizacji, którą definiuje jako ograniczenie widoczności wpisu bez jego trwałego usunięcia. Portal deklaruje też, że nie stosuje wstępnej moderacji przed publikacją, więc opinia pojawia się od razu, a weryfikacja następuje dopiero po zgłoszeniu.

Czwarta różnica jest najważniejsza dla planowania. Par. 12b ust. 10 regulaminu przewiduje, że w trakcie weryfikacji usługodawca jest uprawniony do zablokowania treści tak, aby stała się niewidoczna dla innych użytkowników. To uprawnienie, a nie obowiązek. Automatyczne ukrycie wpisu na czas rozpatrywania portal deklaruje dla zgłoszeń składanych z panelu pracodawcy. Zgłoszenie złożone mailem może więc być rozpatrywane przy wpisie cały czas widocznym.

Skrót, który oszczędza najwięcej pieniędzy: usuwalna jest forma, a nie ocena. Portal reaguje na to, jak coś zostało napisane, a nie na to, czy się z tym zgadzasz.

Znikają najczęściej wpisy, w których bezprawność albo naruszenie regulaminu widać gołym okiem. Podanie imienia i nazwiska przełożonego wraz ze stanowiskiem, numer telefonu, opis stanu zdrowia konkretnej osoby, wyzwiska, groźba, oskarżenie o przestępstwo postawione wprost. Do tego wpisy spoza tematu: komentarz o poglądach właściciela, reklama innej firmy, tekst skopiowany z innego profilu.

Zostają wszystkie oceny warunków pracy. „Płacą poniżej rynku”, „atmosfera jest fatalna”, „przełożony nie umie zarządzać”, „nie polecam nikomu” to sądy wartościujące. Nie da się ich zweryfikować jako prawdziwych albo fałszywych, więc nie mogą być nieprawdziwą informacją. Firma, która wydaje pieniądze na usuwanie takich wpisów, kupuje sobie odmowę.

Sprawy pośrednie to twierdzenia o faktach: „nie wypłacili wynagrodzenia za marzec”, „nie zgłosili mnie do ZUS”, „kazali pracować po godzinach bez rozliczenia”. Takie zdanie da się zweryfikować, więc może naruszać dobra osobiste firmy, jeśli jest nieprawdziwe. Ale to właśnie tutaj wraca reguła z art. 16 ust. 3 aktu o usługach cyfrowych: platforma odpowiada za zgłoszenie tylko wtedy, gdy bezprawność da się stwierdzić bez szczegółowej analizy prawnej, a ocena prawdziwości takiego zarzutu jest dokładnie taką analizą. Dlatego te sprawy prawie zawsze wychodzą poza moderację i kończą się na drodze prawnej.

Zgłoszenie można złożyć na trzy sposoby wskazane w par. 12b ust. 2 regulaminu GoWork: mailem na adres [email protected], przez formularz pod adresem gowork.pl/zgloszenie-tresci albo na wzorze z załącznika nr 4 do regulaminu. Par. 12b ust. 1 daje to prawo dowolnej osobie i dowolnemu podmiotowi, a nie tylko firmie, której wpis dotyczy. Ten sam adres mailowy pełni funkcję punktu kontaktowego wyznaczonego na podstawie aktu o usługach cyfrowych (par. 1 ust. 6).

Jeśli powołujesz się na bezprawność treści, a nie tylko na regulamin, zgłoszenie musi spełnić wymogi art. 16 ust. 2 aktu o usługach cyfrowych. Elementy są cztery i muszą wystąpić razem: wystarczająco uzasadnione wyjaśnienie, dlaczego treść jest nielegalna, jasne wskazanie dokładnego adresu URL wpisu, imię lub nazwa oraz adres e-mail zgłaszającego, a także oświadczenie o dobrej wierze, czyli że przekazane informacje są prawdziwe i kompletne. Formularz portalu zawiera osobny checkbox odsyłający wprost do art. 16 ust. 2 lit. d, czyli do tego ostatniego oświadczenia.

Większość firmowych zgłoszeń ma jeden z czterech elementów: opisuje krzywdę, pomija adres, przychodzi z anonimowej skrzynki i nie zawiera żadnego oświadczenia. Pełną anatomię skutecznego zgłoszenia rozpisaliśmy w przewodniku o usuwaniu opinii o firmie.

Jedno zastrzeżenie terminowe, o którym łatwo zapomnieć: par. 12b ust. 6 regulaminu wiąże 14-dniowym terminem zgłaszającego, gdy portal poprosi o uzupełnienie zgłoszenia. Brak reakcji zamyka sprawę po twojej stronie, a nie po stronie autora wpisu.

Jeżeli podejrzewasz, że wpis pochodzi od konkurenta, nie zgłaszaj pojedynczej opinii w oderwaniu od reszty. Opisz wzorzec: ile wpisów, w jakim oknie czasowym, jakie wspólne cechy. Wzorzec widać w treści, a pojedynczy wpis nie.

Najczęściej pomijany etap i jednocześnie najtańszy. Art. 20 ust. 1 aktu o usługach cyfrowych zobowiązuje platformę do prowadzenia wewnętrznego systemu rozpatrywania skarg, elektronicznie i bezpłatnie, przez co najmniej sześć miesięcy od dnia poinformowania o decyzji. Prawo do skargi ma wprost również ten, kto złożył zgłoszenie, więc przysługuje ci po odmowie. W regulaminie GoWork tryb odwoławczy siedzi w par. 12c, a ust. 5 przewiduje na odwołanie 14 dni. Sześciomiesięczne okno z rozporządzenia jest minimum, którego regulamin skrócić nie może, więc gdy portal powoła się na krótszy termin, warto to wskazać.

Najmocniejszy jest ust. 6 art. 20: decyzje zapadają pod nadzorem odpowiednio wykwalifikowanego personelu, a nie wyłącznie na podstawie zautomatyzowanych środków. Pierwsze zgłoszenie ocenia zwykle system. Odwołanie musi przeczytać człowiek, a przy sprawach zależnych od kontekstu to bywa cała różnica. Ust. 4 dodaje, że przy wystarczających podstawach platforma uchyla własną decyzję bez zbędnej zwłoki.

Odwołanie pisz inaczej niż zgłoszenie. Odnieś się wprost do uzasadnienia odmowy i sprawdź je pod kątem art. 17 ust. 3, który wymienia sześć elementów uzasadnienia decyzji, w tym fakty i okoliczności, podstawę prawną lub umowną, informację o użyciu automatów oraz pouczenie o środkach odwoławczych. Brak któregoś z nich jest materiałem do odwołania sam w sobie.

Kolejny szczebel, czyli spór pozasądowy z art. 21 DSA, w Polsce na razie nie działa. Polska wciąż nie wyznaczyła koordynatora do spraw usług cyfrowych, a to koordynator certyfikuje organy pozasądowego rozstrzygania sporów. Komisja Europejska skierowała z tego powodu sprawę do Trybunału Sprawiedliwości 7 maja 2025 (naruszenie nr INFR(2024)2041). Polskiej listy certyfikowanych organów po prostu nie ma, choć z organu certyfikowanego w innym państwie członkowskim skorzystać można.

Firma ma dobra osobiste. Art. 43 Kodeksu cywilnego rozciąga przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych na osoby prawne, więc art. 23 i 24 stosuje się także do dobrego imienia i renomy przedsiębiorstwa. Roszczenie obejmuje zaniechanie, usunięcie skutków naruszenia, a przy winie także zadośćuczynienie albo sumę na cel społeczny.

Granica przebiega tam, gdzie kończy się ocena, a zaczyna twierdzenie o faktach. Ocena podlega ochronie jako element swobody wypowiedzi i nie staje się bezprawna przez to, że jest surowa. Twierdzenie o faktach może być zweryfikowane, a jeśli jest nieprawdziwe i godzi w renomę, otwiera drogę roszczeń.

Osobna, mocniejsza podstawa pojawia się, gdy autorem jest konkurent. Art. 14 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 85) uznaje za czyn nieuczciwej konkurencji rozpowszechnianie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd wiadomości o swoim lub innym przedsiębiorcy albo przedsiębiorstwie, w celu przysporzenia korzyści lub wyrządzenia szkody, a ust. 2 wymienia, czego takie wiadomości dotyczą: osób kierujących przedsiębiorstwem, towarów i usług, cen oraz sytuacji gospodarczej lub prawnej. Art. 18 ust. 1 daje wtedy sześć roszczeń, w tym zaniechanie i usunięcie skutków. Roszczenia przedawniają się po trzech latach, przy czym bieg liczy się oddzielnie co do każdego naruszenia (art. 20 ust. 1), więc przy serii wpisów masz tyle terminów, ile wpisów.

Dwa uczciwe zastrzeżenia. Po pierwsze, art. 14 celuje w przedsiębiorcę, więc wobec byłego pracownika, który konkurentem nie jest, właściwą podstawą pozostają dobra osobiste. Po drugie, nie ma tu odwrócenia ciężaru dowodu: art. 18a ustawy przenosi ciężar wykazania prawdziwości na osobę, której zarzuca się czyn, ale tylko przy oznaczeniach na towarach i opakowaniach oraz wypowiedziach w reklamie. Opinia na portalu nie jest ani jednym, ani drugim, więc to firma musi udowodnić, że twierdzenie jest nieprawdziwe. Szerzej piszemy o tym przy fałszywych opiniach o firmie.

Kiedy portal odmawia, a autor jest rozpoznawalny po treści wpisu, pojawia się pokusa załatwienia sprawy wewnętrznie. To najgorsza z dostępnych dróg i warto rozumieć dlaczego, zanim ktokolwiek w firmie napisze taką wiadomość.

Po pierwsze, dowód wraca do autora. Wiadomość z sugestią, że usunięcie wpisu wpłynie na referencje, świadectwo pracy albo rozliczenie, bywa publikowana razem z pierwotną opinią. Jedna zła opinia zamienia się wtedy w opisany publicznie nacisk, który czyta się znacznie gorzej.

Po drugie, przy obecnym pracowniku to ryzyko prawne, a nie tylko wizerunkowe. Jeżeli wpis dotyczył naruszenia prawa przez pracodawcę i pracownik zgłosił je wcześniej wewnętrznie, wchodzimy w reżim ustawy o ochronie sygnalistów (Dz.U. 2024 poz. 928), której art. 12 ust. 1 wymienia dwadzieścia jeden działań odwetowych, a ust. 3 przenosi ciężar dowodu na pracodawcę: to on musi wykazać, że kierował się innymi powodami. Odszkodowanie nie może być niższe od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Uporczywe działania odwetowe są zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności (art. 55 tej ustawy).

Po trzecie, nawet bez wątku sygnalistów, systematyczny nacisk na jednego pracownika mieści się w definicji mobbingu. Od 5 listopada 2026 art. 94[3] par. 2 Kodeksu pracy definiuje mobbing jako uporczywe nękanie, a zadośćuczynienie nie może być niższe niż sześciokrotność minimalnego wynagrodzenia, czyli przy stawce 4806 zł obowiązującej w 2026 roku co najmniej 28 836 zł. Więcej o nowych obowiązkach piszemy na stronie o przeciwdziałaniu mobbingowi.

To nie jest ryzyko teoretyczne. Sąd Okręgowy w Poznaniu w wyroku z 3 listopada 2020 (sygn. VII Pa 118/20) rozpoznawał sprawę pracownicy zwolnionej dyscyplinarnie za opinię wystawioną na GoWork i zasądził na jej rzecz 3 063 zł odszkodowania. Zwolnienie za wpis kosztowało pracodawcę pieniądze, czas dwóch instancji i drugi, znacznie lepiej udokumentowany powód do złej opinii.

Jedyna bezpieczna wersja tej rozmowy to naprawienie problemu opisanego w opinii i poinformowanie o tym publicznie, bez proszenia kogokolwiek o skasowanie wpisu.

Trzy z czterech dróg nie kosztują nic. Zgłoszenie regulaminowe, zgłoszenie z art. 16 aktu o usługach cyfrowych i odwołanie z art. 20 są bezpłatne. Spór pozasądowy z art. 21 jest dla użytkownika bezpłatny albo symbolicznie płatny, a opłaty certyfikowanego organu pokrywa platforma. Zwrotu można od ciebie żądać tylko wtedy, gdy działałeś w sposób oczywiście niedobrej wierze.

Koszty zaczynają się przy sądzie i wynikają z przepisów, a nie z cennika. Opłata od pozwu o ochronę dóbr osobistych w części niemajątkowej to 600 zł (art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Jeżeli żądasz także zadośćuczynienia albo sumy na cel społeczny, dochodzi opłata stosunkowa w wysokości 5 procent wartości przedmiotu sporu, nie mniej niż 30 zł. Przy zadośćuczynieniu 10 000 zł daje to razem 1 100 zł opłat sądowych.

Wynagrodzenie pełnomocnika to osobna sprawa i tu najczęściej dochodzi do nieporozumienia. Stawka minimalna w sprawach o ochronę dóbr osobistych wynosi 720 zł (par. 8 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 215), ale jest to stawka do rozliczania kosztów zastępstwa między stronami, a nie cena, jakiej zażąda kancelaria. Agencje zajmujące się reputacją nie publikują stałych cenników, więc żadnych widełek rynkowych tu nie podajemy. Zamiast tego przygotowaliśmy pytania, które warto zadać przed podpisaniem umowy, w tekście o tym, ile kosztuje usunięcie opinii o firmie.

Zanim firma zdecyduje się pozwać portal, warto znać sprawę, w której to się nie udało. Sąd Okręgowy w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2017 (sygn. XVIII C 530/17) oddalił powództwo spółki i członka jej zarządu dotyczące opinii opublikowanej na GoWork i zasądził od powodów 2 537 zł kosztów. W uzasadnieniu padło zdanie, które warto zapamiętać: serwis GoWork.pl nie posiada w takiej sprawie legitymacji biernej.

Sąd oparł się na regule z wyroku Sądu Najwyższego z 8 lipca 2011 (IV CSK 665/10): usługodawca świadczący usługi hostingu nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych treścią cudzego wpisu, chyba że wiedział, iż wpis narusza te dobra, i nie usunął go niezwłocznie. Ta sama logika stoi dziś za art. 6 aktu o usługach cyfrowych.

Praktyczny wniosek jest odwrotny do intuicji. Zgłoszenie i wezwanie przedsądowe nie są formalnością przed właściwą sprawą, tylko krokiem, który tę sprawę w ogóle umożliwia: dopiero one budują po stronie portalu stan wiedzy, od którego zaczyna się jego odpowiedzialność. Firma, która pomija zgłoszenie i od razu idzie do sądu przeciwko portalowi, pozywa podmiot, który jeszcze nic nie wiedział.

Warto też znać granice zabezpieczenia powództwa, po które sięgają niektóre kancelarie. Art. 755 par. 2 Kodeksu postępowania cywilnego pozwala w sprawach o ochronę dóbr osobistych udzielić zabezpieczenia polegającego na zakazie publikacji tylko wtedy, gdy nie sprzeciwia się temu ważny interes publiczny, a sąd określa czas trwania zakazu, który nie może być dłuższy niż rok.

Stan na 2 września 2026: ustawy nadal nie ma. Po prezydenckim wecie ze stycznia 2026 resort podzielił przepisy na dwa projekty i idą one w różnym tempie.

Druk 2694, wyznaczający koordynatora do spraw usług cyfrowych w osobie Prezesa UKE, Sejm uchwalił 31 lipca 2026. Senat 6 sierpnia 2026 wniósł poprawkę rozszerzającą skład Krajowej Rady do Spraw Usług Cyfrowych o przedstawicieli Prezydenta, Sejmu i Senatu, więc ustawa wróciła do Sejmu. 2 września 2026 komisja przyjęła sprawozdanie (druk 3016) z rekomendacją przyjęcia poprawki Senatu, ale głosowania Sejmu nad nią jeszcze nie było. Podpisu Prezydenta ani publikacji w Dzienniku Ustaw nie ma. Ustawa wejdzie w życie po upływie 30 dni od ogłoszenia.

Druk 2693, wprowadzający administracyjny nakaz podjęcia działań przeciwko nielegalnym treściom, przeszedł drugie czytanie 2 września 2026, a trzeciego czytania jeszcze nie było.

Dla firm walczących z opiniami najważniejsze jest to, czego ta reforma nie da. Projektowana szybka ścieżka administracyjna przed Prezesem UKE obejmuje zamknięty katalog przestępstw, w którym nie ma art. 212 Kodeksu karnego (zniesławienie) ani art. 216 (zniewaga). Firma zaatakowana zniesławiającą opinią nadal będzie miała do dyspozycji drogę cywilną, a nie wniosek do urzędu. Odwrotnie działa za to inny przepis tego samego projektu: autor usuniętej opinii zyska prawo wystąpienia do Prezesa UKE o nakaz przywrócenia treści, jeśli nie była ona nielegalna albo jej usunięcie było nadmierną ingerencją w swobodę wypowiedzi. Usunięcie wpisu przestanie być końcem sprawy.

Warto też uporządkować częsty błąd w pismach. Art. 14 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, klasyczna podstawa zawiadomienia o bezprawnej treści, formalnie wciąż obowiązuje (tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 1513), ale od 17 lutego 2024 odpowiedzialność hostingodawcy reguluje bezpośrednio stosowany art. 6 aktu o usługach cyfrowych. Ustawa wdrażająca uchyla cały rozdział 3 tej ustawy, czyli art. 12 do 15. Sam mechanizm zawiadomienia i usunięcia pozostaje w mocy, zmieniła się jego podstawa prawna.

Nowe przepisy dodadzą też sankcję, której dziś nie ma: za naruszenie obowiązków z art. 16 DSA, czyli właśnie mechanizmu zgłoszeń, przewidziana jest administracyjna kara pieniężna do 6 procent światowego obrotu platformy.

Profil, na którym jest siedem opinii i jedna z nich jest zła, wygląda źle. Profil, na którym jest siedemdziesiąt opinii i osiem z nich jest złych, wygląda wiarygodnie. To jedyna zmienna, którą kontrolujesz w całości i której nikt ci nie odmówi.

Publiczna odpowiedź jest drugą taką zmienną. Czytelnikiem odpowiedzi nie jest autor wpisu, tylko kandydat, który za pół roku przeczyta oba teksty naraz i oceni, jak firma reaguje na krytykę. Odpowiedź rzeczowa, krótka i bez podważania wiarygodności autora działa nawet wtedy, gdy opinia jest niesprawiedliwa. Jak ją napisać, pokazujemy w tekście o tym, jak odpowiadać na negatywne opinie pracowników.

Na uSzefa procedura jest ta sama i celowo krótka: każdą opinię można zgłosić z poziomu profilu firmy, a zgłoszenia rozpatruje człowiek. Przejęcie profilu, odpowiadanie bez limitu i porównanie oceny z branżą opisaliśmy na stronie profilu pracodawcy.